Η ιστορία της αυτοάμυνας είναι μια περιπέτεια που εμπεριέχει πολώσεις, αντιπαραθέτει συνεχώς δύο ανταγωνιστικές εκφράσεις της άμυνας του «εαυτού»: από τη μία πλευρά την κυρίαρχη νομικοπολιτική παράδοση της νόμιμης άμυνας που συνδέεται με μια πληθώρα πρακτικών εξουσίας.  Από την άλλη πλευρά, τη θαμμένη ιστορία της «πολεμικής ηθικής του εαυτού» που έχει διαποτίσει τα σύγχρονα πολιτικά κινήματα και τα διάφορα κινήματα υποκουλτούρας, ενσαρκώνοντας με εκπληκτική συνέχεια μια αμυντική αντίσταση που συνιστά τη δύναμή τους.

Στόχος του βιβλίου είναι να πραγματευτεί το ζήτημα, όχι μόνο σε σχέση με τα συγκροτημένα πολιτικά υποκείμενα, αλλά και σε ένα διαφορετικό επίπεδο, αυτό της πολιτικοποίησης των υποκειμενικοτήτων: στην καθημερινή ζωή, στην ιδιωτικότητα των συναισθημάτων οργής που καταπίνονται και δεν εκφράζονται, στη μοναξιά των βιωμένων εμπειριών βίας έναντι της οποίας δημιουργείται συνεχώς μια κατάσταση αυτοάμυνας που δεν αναγνωρίζεται ως τέτοια.