Μπροστά στη διαρκή επιστροφή του πολέμου της οικονομίας και του χρέους, του πολέμου των ιμπεριαλισμών και της αποικιοκρατίας, ή ακόμα και του πολέμου κατά των γυναικών και των υποκειμενικοτήτων, τα κείμενα που συγκροτούν τα Αδιεξόδα της δυτικής κριτικής σκέψης αποτελούν μια κατεπείγουσα «οντολογία του παρόντος». Ο Μαουρίτσιο Λατσαράτο αποπειράται να αναλύσει σε αυτά πώς το εγχείρημα υπέρβασης του μαρξισμού από τη δυτική κριτική σκέψη μετά το 1968 (Φουκώ, Ντελέζ και Γκουαταρί, Νέγκρι και Χαρντ, Αγκάμπεν) οδήγησε στην «ειρηνοποιημένη»  θεώρηση του καπιταλισμού, συμβάλλοντας έτσι  στη διαμόρφωση του πιο αδύναμου προλεταριάτου από τις απαρχές του καπιταλισμού και στην εγκαθίδρυση του «βαθμού μηδέν» της στρατηγικής σκέψης. Αν «η πρώτη δουλειά της εξουσίας είναι να αρνείται την ύπαρξη του εμφυλίου πολέμου», για να βγούμε από την μακρά πανωλεθρία που ξεκίνησε στο τέλος της δεκαετίας του 1970, χρειάζεται η κριτική σκέψη να προβεί και πάλι στην «χάραξη διαχωριστικών γραμμών».